خدایا منو ببخش که تو همیشه به یادمی ولی من گاهی از تو غافلم

منو ببخش که تو همیشه برای من خوبی ولی من گاهی بدم برای تو

خدایا منو ببخش که تو همیشه یاری دهنده هستی و من فراموش کننده

منو ببخش که تو همیشه به من نزدیکی و من از تو دورم

خدایا منو ببخش که اینقد همیشه می گم منو ببخش.

دیگر چه می خواهی از من

که بعد از مدتها هنوز خیالت ارامم نمی گذارد

 گاه و بیگاه به خلوت ارام و دنیایی خوشم

سرک می کشد و برهم میزند ارامشی را که

با فراموش کردن ناارامیهایم ساختم

چرا وقتی رفتی خیالت را پیش من جا گذاشتی

شاید می خواستی همیشه به یادت باشم

یا شایدم می خواستی عذابم دهی.

از بابت اون موضوع هم خیلی ناراحت شدم درکت می کنم از صمیم قلب

ولی با ناراحتی چیزی درست نمیشه تو می تونی از نو شروع کنی

من برگشتم از سفری سبز و پر خاطره

برگشتم از سرزمین باران و جنگلها

خیلی بیشتر از خیلی خوش گذشت.

هنوز حرفهای زیادی برای گفتن دارم

حرفهای که بعضی اوقات خودم و افکارم بوجودشان می اوردن

و گاهی ادمهای اطرافم

هنوز پرم از حرفهای شادو غمگین

برمی گردم شاید طول بکشه ولی برگشتنم حتمیست.

برای شما دوستان خوبم از ته ته ته دلم ارزوی سلامتی و شادی دارم.

خیلی وقت بود که دلم دلتنگ نمی شد

اصلا واژه دلتنگی رو فراموش کرده بودم

اما از وقتی محمد کوچلو رفته مسافرت

خیلی دلم بیشتر از اون روزا که دلتنگ می شد

دلتنگ شده.

می جویم جایی را خلوتگه ی را

جایی امن  که در ان به ارامش برسانم دلم را ذهنم و جسمم را

خلوتگه ی از جنس امنیت و ارام و روشن چون از تاریکی بیزارم

زیرا که به یادم می اورد دلتنگی هایم و غم هایم را

هنوز خیلی مانده تا برسم به خدا

برسم به نداشته هایم

خیلی مانده

فاصله بین نرسیدن و رسیدن هایم بیداد می کند

هنوز کتابهای که نخوانده ام خیلی مانده

امان از این بی حوصله گی.

پ.ن.چند روز دیگه می خوام برم مسافرت شمال کشور رشت

گاهی وقتا احساس پوچ بودن به سراغم می اید

و من چقد پر می شوم از خالی بودن

از بیهوده زیستن

و در این گاهی وقتها دلم می خواهد از جای بلند سقوط کنم

همیشه یکی هست و خواهد بود که به فریادهای من و تو گوش دهد

یکی هست و خواهد بود که حق ما را از این زورگویان و مستبدان  بگیرد

یکی هست

من هم تسلیت می گم به تمام خانواده های که فرزندانشان را در راه رسیدن به حق

از دست داده اند یا بهتر بگم شهید شدن و صمیمانه با انها همدردی می کنم.

روحشان شاد.

ما هیچ وقت از این زورگویان نخواهیم ترسید چون همیشه یکی هست و خواهد بود.

من اومدم همین.

من میرم خودمم نمی دونم کجا

شاید هیج جا شایدم یه جایی رفتم

خیلی دوستون دارم دوستای گلم

احساس خوبی دارم

از زندگی ام لذت می برم.  همین.

تو دلیل گریه هایم

دلیل شب زنده داری هایم

دلیل بغضهایی که مجال ترکیدن پیدا نمی کردنن

دلیل چشمهای خمار و وارفته ام

دلیل ان همه دلتنگی ام

دلیل التماسهایم بسوی خداوند

اری تو تنها دلیل این همه احساسهای من بودی

شاید تو فقط امده بودی تا احساسهای من دلیل خوبی داشته باشند برای معنا پیدا کردن

همین و بس

با گفتن این حرفها به ارامش می رسم

چون زمانه می گذرد پس غمی نیست تو نیز اهسته اهسته از ذهن و  روح من پاک می شوی

فریادهایم به جای نمی رسند

پس اهسته دردهایم را

تا بی نهایت اه می کشم

دلم پرشده از حرفهای ناگفته

حرفهای که فقط برای خودم بازگویشان می کنم برای ذهنم

حرفهای ناگفته ام را به کسی نخواهم گفت

به کسی که مثل خودم باشد یک انسان

چون اونیز نمی تواند بفهمد ناگفته های مرا و درکم کند

می خواهم ناگفته هابم تا ابد ناگفته بماند.

دیدمش

نوروز که رفته بودم به شهرمون بازم دیدمش

مثل همیشه تو خودش بود و به چیزی عمیق فکر می کرد خیلی دلم می خواست

بدونم به چه فکر می کنه چرا اینقد تو خودشه شاید می خواست

خودشو تو خودش پیدا کنه

چند بار هم ازش پرسیده بودم ولی اون هر بار سکوت کرده بود البته اون با سکوتش

جواب می داد ولی من هیچ وقت نتونستم سکوتش رو بخونم

و بفهمم جوابمو   خلاصه اونم منو دید خیلیم از نزدیک البته از

پشت شیشه ماشین خاله ام بهم نگاه کرد منم بهش لبخند زدم.

دیشب وقتی که چشمامو بستم

این افکار فضای اشفته ذهنمو اشفته تر کردند

من همه خوبیهامو همه اون چیزای رو که براش ارزش قائل

بودم و دوسشون داشتم

برای بدست اوردن تنها یک چیز از دست دادم و اکنون پشیمانم.

این افکار خاطرم رو پریشان ساختند و قلبم رو ازرده و چشمانم رو گریان.

وقتی من هنوز می تونم لبخند رو مهمون لبام کنم و از ته دلم خوشحالی رو حس کنم پس می تونم امیدوار باشم

وقتی من هنوز می تونم با معبودم حرفهای ناگفته دلم رو در میون بذارم پس می تونم امیدوار باشم

وقتی من هنوز می تونم بر گونه های وارفته مادرم بوسه بزنم پس می تونم امیدوار باشم

وقتی من هنوز می تونم محمد کوچلو رو بخندونم و اونو به وجد بیارم پس می تونم امیدوار باشم

وقتی من هنوز می تونم به خودم بگم می تونم پس می تونم امیدوار باشم

وقتی من هنوز می تونم به خودم امید بدم پس می تونم امیدوار باشم.

بعد از مسافرت وقتی برگشتم خونه به اولین چیزی که سر زدم کتابی بود که قبل از نوروز می خوندم

خیلی دلم براش تنگ شده بود (روح و ارامش درون)

وقتی برگه هاشو ورق می زدم چشام به برگه ای افتاد که لای کتاب بود

روی اون برگه نوشته بودم( من در عالمی زندگی می کنم که الهی و ملکوتی ست و هیچ نگرانی ندارم با این کار به ان

عقل کلی اعتماد می کنم که مرا خلق کرده است)لبخند زدم و زندگی اینگونه برای من اغاز شد در سالی نو.

سال نوء آرام و سر سبزي رو براتون از صميم قلب آرزو ميكنم ، اميدوارم هميشه شاد باشيد .

من سرم شلوغه واسه همين نميتونم بهتون سر بزنم ، خيلي دوستون دارم .

دلت شاد و لبت خندان بماند

برايت عمر جاويدان بماند

خدا را می دهم سوگند بر عشق

هر آن خواهی برايت آن بماند

به پايت ثروتی افزون بريزد

که چشم دشمنت حيران بماند

تنت سالم سرايت سبز باشد

احساس تاز شدن می کنم

احساس می کنم می خواهم از اول شروع شوم

می خواهم تازه معنی تازه شدن را در وجودم حس کنم

می خواهم دوباره من شوم

منی بدون تو و هیچکس دیگر

احساس بودنی نو تمام وجودم را قلقلک می دهد

روح و ذهنم را این احساس چه ارامش دلپذیری می دهد

این احساس قشنگ را بادهای بهاری برایم به ارمغان

اورده اند

یک احساس قشنگ عیدی امسال من.

یاد خدا در ذهنی وارد می شود که ارام است چون خداوند ذاتا ارام

است و ارامش را دوست دارد.

تو نیز رها کن این جنون را این افکار پریشانی که فضای معنوی ذهنت را ناجوانمردانه

به تصرف در اورده است.

خودت را هماهنگ کن با این ارامش ابدی

باشد که دلت کعبه ای شود و ذهنت هر روز برای رسیدن به ارامش

به دورش طواف کند.

هر چند تا به حالا اصلا داستان ننوشتم. ولی به احترام دوستم می نویسم امیدوارم خوب در بیاد.

اینم از داستانهای من:

دخترک و رژ لب:

زود باش دخترم دیرمون شد باید زودتر بریم باشه مامانی اومدم

تو اصلا داری چیکار می کنی دختر جان

دارم رژ می زنم مامانی دستپاچم نکن دیگه مامانی

رژ می زنی اخه مامان جان تو تازه شش سالته برای تو هنوز زوده این کارا زشته

مامانی تو خودت اون روز گفتی من دیگه بزرگ شدم واسه خودم خانمیم خب اگه

زشته چرا شما وقتی می خوای بری بیرون رژ می زنی

تازه خودتم گفتی دخترا باید تو کاراشون مادراشونو الگوی خودشون قرار بدن

من دوس دارم تو الگوی من باشی

چرا باید قانون بی رحم طبیعت که حیوانی برای زنده ماندن حیوان دیگری را می خورد

با قانون دنیای به ظاهر پر از احساس و عاطفه ما انسانها یکی باشد؟

ما انسانها برای بدست اوردن چیزی از روی طمع و خودخواهی قلب انسانی را می شکنیم

و این نه تنها از مرگ کمتر نیست که زجراورتر هم هست و این رفتار در زندگی بعضی از ما

به عنوان یک قانون بی رحم درامده.

این قانون چه تشابهی عجیبی را بین پست ترین موجود و برترین موجود قرار داده و مطمئنن مقام

برترین موجود با چنین رفتار خشنی از مقام پست ترین موجود نیز به مقامی پست تر نزول

خواهد کرد . چون حیوان از روی غریزه این کار را انجام می دهد

ولی انسان از روی اراده چه مغرور.

و اگر روزی من و شما انسانی بی گناه را فدای هدفهایمان کردیم بی شک از حیوان پست تریم.

کاش بودی ومی دیدی گل کردن یادگاریت اری یادگاریی که تو به من دادی

بعد از سالها اکنون به بار نشسته.

چه یادگاری سبز و زیبایی چقدر دوستش دارم

همیشه تو این سالها ازش عاشقانه مراقبت می کردم.  ابش میدادم و نوازشش می کردم بی ریا

نه برای اینکه گل دهد و میوه نه بلکه برای اینکه تو فقط برای اینکه تو به من دادیش.

گلهایش چه معصوم و کوچکند تو چه خوب میدانستی که من عاشق درختام برای همین

خریدیش و گفتی تقدیم به تو با عشق.

چه جالب درخت یادگاری بزرگ شد و گل کرد اما عشق ما ناکام ماند.

درخت پرتقال یادگاری به جا مانده از عشقی ناکام.

از دنیای  اطرافم  از خودم این موجود  عجیب الخلقه

که گاهی بی سبب دل تنگ می شود و نمی داند برای چه   برای کی

و گاهی دلش بی سبب می گیرد از چه نمی داند

نمی دانم شاید می داند  ولی  می خواهد نداند  تا بی سبب بودن رفتارش را به اثبات برساند

و  گاهی نیز بی دلیل می خندد بدون  اینکه اتفاق  خنده داری رخ داده باشد

به گمانم  باید بخندد تا کلمه ای به نام لبخند  معنا بگیرد

راه می رود  حرف  می زند

می گویند من به دنیا امده ام تا زندگی کنم  و به هدفم بر سم وووو خوشبخت باشم

پس چرا من اینا ن را نمیابم

شاید متولد  شدنم نیز بی سبب بوده فقط برای اینکه می بایست  کودکی به دنیا بیاید

من متولد شدم.

نمی دانم شاید چون نمی دانم برای همین این بودنم را بی سبب معنا می کنم.

جاده ای که انتها نداشته باشد و من تا بی نهایت راه بروم

محمد همین چند روز پیش خیلی کوچلو بود حتی نمی تونست دستشو تکون بده ولی الان

شده شیطون بلا برادر زادم رو می گم.الان دیگه چهار ماهگیش تموم شده

و وارد مرحله پنچ ماهگی زندگیش شده.

وقتی بغلش می کنم و صورتم اون صورت ناز و پوست لطیفش رو حس می کنه یه

احساس خوشایندی بهم دس می ده.

وقتی بهش می گم عمه جانمی با چشای نازش نگام می کنه و بهم لبخند می زنه وای دلم زیرو رو میشه منم میمیرم واسه خندهاش و بوسیدنش.

من همیشه بچه رو خیلی دوس دارم چون بی ریا دوست دارن و بدون توقع بهت لبخند

می زنن اونا پاکن و من عاشق همین پاک بودنشون هستم.